Get Adobe Flash player
Start

Dębowiec - niegdyś miasteczko, a obecnie wieś, leży na wzgórzu u podnóża którego płynie od wschodu rzeka Wisłoka, a od zachodu potok Dębownica. Na południu widać pasmo gór Beskidu Niskiego, a na północy ciągnie się miasto powiatowe - Jasło. W Dębowcu ma siedzibę Urząd Gminy, któremu podlega administracyjnie 12 wsi.

[...]

Historia jego sięga XII w., a nazwę swą, która kiedyś brzmiała "Dambowy Dział", wywodzi od lasów dębowych tu przed wiekami. 15 VIII 1349 r. król Kazimierz Wielki nadał mu prawa miejskie i przeniósł z prawa polskiego na prawo niemieckie. Wójtostwo w Dębowcu nadał król Mikołajowi z Bakowa. Ten w 1394 r. sprzedał je Zygmuntowi ze Stałkowic. Potem kolejno wójtami Dębowca byli: Henko de Robirstein, szlachetny Mikołaj, Jakub Bogdański, Dobiesław z Kurozwęk, Jan Wielopolski, Jan Gromnicki.

W 1528 r. król Zygmunt Stary sprzedał Dębowiec i okoliczne wioski Marcinowi Myszkowskiemu, który stał się ich prawnym Panem i dziedzicem. Warunki życia mieszkańców bardzo się wtedy pogorszyły. Od roku 1545-1764 dzierżawiły starostwo Dębowieckie trzy rodziny: Tarłowie ze Szczekarzowic, Mniszkowie Sanoccy i Siemieńscy ze Sławczyna.

W 1764 r. na mocy przywileju króla Stanisława Augusta dzierżawcą starostwa dębowieckiego został kasztelan lwowski Antoni Morski, po nim Antoni Deboli, a od 1777 r. właścicielem dóbr dębowieckich, na mocy kupna od rządu austriackiego, został Maksymilian Zborowski, który wybudował w Dębowcu dwór. W 1861 r. dobra dębowieckie nabył Józef Zubrzycki, a po nim Mieczysław Jordan Stojowski. Około 1880 r. właścicielem Dębowca został dr Florian Ziemiałkowski - poseł na sejm do parlamentu austriackiego. Po śmierci F. Ziemiałkowskiego jego żona Helena przeprowadziła w latach 1891-1892 parcelację majątku w Dębowcu.

Dwór z parkiem i przyległe pola zakupili Karol i Amalia Truszkowscy. Od nich w 1900 r. wszystko odkupiła gmina miasta Dębowiec za 63.000 koron. Dwór i park sprzedała gmina w 1910 r. ks. Saletynom, a resztę pola rozparcelowano. Parafia w Dębowcu istniała już w 1328 r., co stwierdził J. Długosz pisząc: ?Dębowiec miasteczko, ma kościół parafialny pod wezwaniem św. Bartłomieja, drewniany" Od najdawniejszych czasów mieszkańcy Dębowca utrzymywali się z rzemiosła i rolnictwa. Pod koniec XVIII w. było tu szczególnie rozwinięte tkactwo i szewstwo (66 tkaczy, 25 szewców). Byli także rąbkarze, wyrabiający koronki, którzy otrzymywali zamówienia nawet z Francji i Anglii. Na przełomie XIX i XX w. zasłynął Dębowiec z wyrobu doskonałej kiełbasy. Wielu mieszczan trudniło się też kupowaniem sadów i sprzedażą owoców. Od końca XVIII w. istniała w Dębowcu Gwardia, która uświetniała uroczystości kościelne i państwowe. W latach 1914-1918 przetoczyła się przez nasze ziemie I wojna światowa, która przyczyniła się do zubożenia ludności. Zginęło w niej 22 żołnierzy rodem z Dębowca.

Okres międzywojenny w wolnej już Polsce - to okres odbudowy i budowy gospodarki, okres wzmożonej nauki i szukania zarobku za granicą. Przeprowadzono wtedy w Dębowcu kanalizację deszczową, ułożono chodniki i wybudowano dom gminny. Pokojową pracę przerwała II wojna światowa.
[...]

Po zakończeniu wojny podjęto znów trudną pracę odbudowy, a potem rozwoju gospodarki. Zbudowano drogę asfaltową i uzyskano połączenie autobusowe z Jasłem. Zaprowadzono energię elektryczną, wodę i gaz. Wybudowano i wyremontowano kilka budynków użyteczności publicznej.
[...]

Zaraz po wojnie ks. Saletyni ukończyli budowę, rozpoczętego w 1936 r. kościoła, który obecnie stał się sławnym w kraju i za granicą Sanktuarium Maryjnym.
[...]  

Zobacz galerię...

Krystyna Bielech  

 

Podstawowe
Dodatkowe
Logowanie



Naszą witrynę przegląda teraz 4 gości 
Odsłon : 149558
Nowości

Popularne
Serwisy